Promień

Mam swe rany, opatrzone czasem

Czasem, patrzę na nie z ogromnym grymasem 

to oko, to dłoń, to bok, to serce

całe me ciało pokaleczone wielce

sam wykułem ostrza zadające rany 

wiem że to był ruch nie przemyślany 

ale dalej kuję, dalej jestem kowalem 

zostawiam ostrza, delektując się tym stanem

Sam kuję ostrze, wkładam je do dłoni

następnie dłoń przykładam do skroni

udaję, naprawdę nie potrafię 

może kiedyś opanuję ich magię 

Te ostrza miały, mnie bronić

jedyne co potrafią to krzywdę wyrządzić

Jedynie "Promień" leczące ostrze

to jedyne podarowane mądrze 

nie było błędem moich dłoni

dzięki temu dziełu nikt mnie nie do goni

"Promieniu" swej właścicielce służ 

Ty teraz jesteś tylko jej nuż

no cóż, ufam jej ramieniu 

wojownicza światła, ufam jej sumieniu 

Promieniu... Wykułem Cię z tego co mam

Czemu? Bo kułem Cię sam

Dobroć, miłość, szczerość,zaufanie

Tylko to miałem nastanie

Z tego powstałeś ty, ostrze przeznaczenia

Nie mam nic więcej do powiedzenia