Klątwa

I znów trwa ta przeklęta walka

ze światem, z Tobą i samym sobą

A ja czuję się jak ta bezwładna lalka

czy już jestem rzeczą, czy jeszcze osobą?

O co walczę? O człowieczeństwo?

Którego już dawno powinienem się pozbyć

bo ciągle zgniata mnie to przekleństwo

nie będąc już człowiekiem, śmieci chce dożyć

Lecz coś we mnie tkwi, w sercu

niczym drzazga ukryta w dłoni

Ciągle myślę by nie stać w miejscu

a czas mnie goni goni i goni

Moje serce walczy, pragnie pokonać mutację

A ja mutuję w coś co nie jest człowiekiem

ale czy moje serce może mieć racje?

coraz młodszy staję się z wiekiem

co raz mniej doświadczony, co raz mniej mądry

Niczym pustelnik na rozstaju szaleństwa

nie wiem w którą stronę popchną mnie prądy 

czy kiedyś pozbędę się tego przekleństwa?