Przeklęty

Dawno temu, wieczór, lub lepki poranek

Byłem sam w domu, pamiętam że spałem

Jedyne co było otwarte to okno

nawet serce zamknąłem, przyznam nie chcąco 

Wkradł się jak dym, pojawił w pokoju

Skórę miał czarną, jakby z popiołu

Zielone ślepia, dziwaczne kły

płaszcz jakby uszyty ze mgły

Buty tak jakby podkute ogniem

Cała przestrzeń wypełniła się smrodem

Wytrzymać nie mogłem, podniosłem powieki

Tamten widok zapamiętam na wieki

Czy się bałem? nie pamiętam szczerze

Dwoje miał rogów, jakoby wierze.

Nie był on zły, tylko przeklęty

powiedział mi jakie popełnił błędy

nie mogłem krzyczeć, ani nie słuchać

Radził by zawsze na zimne dmuchać

By zawsze wszystko sprawdzić dwa razy

By uśmiech zawsze zachować na twarzy

I by otworzyć oczy i drzwi

oraz serce gdzie dobro tkwi.