Znów.

Znów stoję w epicentrum,

w sercu mając swoje sanktuarium

promienie słońca twarz ogrzewają od wschodu,

stoję plecami zwróconymi do zachodu.

Jestem tu, w pewnym życia mego punkcie

próbuję zdobić choć jedną jego uncję

mam tylko dłonie, niczym sam Herkules

nie próbując nie zdobędę nic w ogóle

po co się przejmować, lepiej można walczyć

nie można się poddawać. to musi mi wystarczyć

mamy tylko to, co w sobie mamy przecież

niby nie dasz rady? Farmazony pleciesz.

Tak wiele mi zabrano, nie raz błędną była ścieżka

serca kawał wyrwano, rehabilitacja była ciężka

Jednak tutaj stoję, choć nie taki sam
zmieniłem się przez te parę lat
zmienił się mój świat, zmienili się ludzie
choć mają wciąż te same buzie
to nie te same dusze, nie te same marzenia
okrutne to miejsce gdzie czas się zmienia.