Dwojga stara historia...

Poznali się w szkole, od tak po prostu

normalny początek bez żadnych wyjątków

on chciał przeprosić, ona posłuchać

nie musiał przepraszać, chciał się narzucać

chciał ją poznać, przyznał, nic więcej

lecz nim się obudził ta skradła mu serce

on nie był jej dłużny, coś w nim było

rozpali razem co słabo się tliło.

pierwsze spotkanie, drugie i trzecie

pierwsze całusy a potem następne,

można powiedzieć że się uczyli

razem, i to w tym lubi.

Było zwyczajnie, ale nie dla nich

tego świata nie oddali by za nic

nie chcieli się ranić, chcieli budować

dlatego co rusz zaczynali od nowa...

Mieli to swoje własne miejsce,

gdzie razem chodzili za ręce

mieli też kilka wspólnych sekretów

trochę błahostek bez żadnych konkretów

toczyli też wojny, mieli wspólne rany

lecz ciągle mówili "przecież wygramy"

sęk był w tym taki, nie mówili nikomu

że przecież to w sobie mieli wrogów...

zbudowali już więź niczym diament

ten diament złączył ich serca na amen

tym większy smutek gdy go palili 

gdy zrozumieli że ze sobą skończyli...

On się nie zmieniał, choć bardzo chciała

Ona zaś zmieniona i taka została

czyja to wina? Pewno obojga

bo do miłości nie trzeba trojga.

Więź ciągle jest i on to rozumie

choć nie wie co ona tak naprawdę czuje,

I nigdy się już nie dowie

bo w swoje strony ruszyli oboje 

i każde już kuje nowe miłości

byle by w jak największej wzajemności

To cenna lekcja, nie poszła w las

bo każde z nich pamięta ten czas...