Witka.

Dał raz Marcin prezent Wice,

a działo się to w klitce. 

Bardzo się ucieszyła,

bo o tym zawsze marzyła.

I powiedziała do niego, 

że nie spotka go nic złego.

On ukradkiem się uśmiechnął,

a po chwili wdech wziął.

Przytulił księżniczkę swoją, 

stał się jej ostoją.

Ona czułe słówka wali 

choć jej serce jest ze stali.

Kruche, zimne, lodowate,

ale i tak wiele warte.

Nie da rady nikt go złamać, 

bo nie wolno się poddawać.

W tym jest sęk, miłości siła,

ważne by była prawdziwa.

Szczera, miła, nie falszywa,

co swe losy na kartkach historii wyszywa.

Wiktoria odeszła z kamiennym sercem,

i koniec tej bajki o miłości dziecięcej.

~Marchewa&Orez, 11.13.2015 r

Dziękuję za pomoc przy tym wierszu. ;)