Przepraszam

Wybacz mi że potrafię się gniewać i złościć

Tylko po części to kwestia zazdrości

Wybacz że trochę przeżyłem i swoje już wiem

Gdzieś tam zawsze przeszłości będzie mój cień

Chciałbym dać Ci wszystko, lecz nie mam nic

dać Ci sto gwiazd, lecz ich też nie sięgam

to co ja robię to na wodę pic

pod naporem odpowiedzialności klękam

Blizny na sercu twarde jak skała

lecz samo serce nie wiele znosi

nie chcę by przeszłości do mnie wracała

Ile ja zniosę w imię miłości?

Przepraszam za wszystko, za to kim jestem

Że odziedziczyłem kogoś innego cząstkę

że wszystko dosłownie rani me serce

Że mam dla Ciebie tak wielką troskę

Nie chcę Cię ranić, lecz mi nie wychodzi

bardziej postarać się chyba muszę

I choć wszyscy jesteśmy bardzo młodzi

to ja latami ćwiczyłem się w tej sztuce

Jak ranić najbliższych mimo mej woli

Jak sprawnie odbić wymierzone ostrze

Choć dawno odkryłem że mnie to też boli

chyba na zawsze pozostanę chłopcem.

Choć sprawny ze mnie szermierz

to zła ze mnie połówka pomarańczy

Choć mieczem władam jak mistrz, pewnie

to źle się ze mną tańczy

Nie potrafię wspierać, ni prowadzić, ni bronić

A jedynie wzburzać potoki

 Lecz teraz me usta od tam będą stronić

by pozostawić piękne widoki.