Więc jesteś tu, na skraju przepaści.
Boisz się spojrzeć w otchłań, bo cię pochłonie.
A gdy w pieści formujesz swe dłonie,
liczysz że nadzieja zalśni.
Więc walcz, co możesz stracić?
Gdy pozostaje tylko skok?
Bądź jak ten nieustraszony smok,
pokaż ile jesteśmy warci.
Więc jednak umiesz skakać.
Jak tamci, masz mój szacunek.
Lecz dla nich był jeden kierunek
a Ty nauczyłeś się latać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz